على الاطلاق در ميان آدميان ستايش درخور او بود و هم از اين روى نامش محمّد صلى الله عليه و آله بود و در مقام نسبت با ساير برگزيدگان اعم از اصفياى روحانى و انبياى ربّانى بدان لحاظ كه از همه برتر بود و از جملگى ستوده‌تر به نام « احمد » موسوم گشت . و بدين سبب كه در ملكوتِ اعلى مقام اهل صفوت و روحانيّت است بر وجهى كه آگاهان و مقرّبان بارگاه اقدس و الا اظهار داشته‌اند ، پيامبر اسلام را نام مقدّس در اين جهان كه عالم مُلك است و نشأهء ناسوت « محمّد » است و در جهان ديگر كه عالم قدس است و نشأهء ملكوت ، « احمد صلى الله عليه و آله » . از اين روى آن كس كه به دنبال آن نبىّ بزرگوار و حبيب دلجوى گام در صراط مستقيم توحيد نهاد و درتبعيّت از احكام سعادت آيين خجستهء دين او دادِ اطاعت داد ، او نيز به اندازهء خويش ستوده خصال گشت و در حدّ خود از شرف نفس و كمال معنى بهره‌ور آمد . چه : رهروان را ز احمد مختار * آن كه دى نار بُد شد دين دار تا بنگشاد لعل او كان را * سمعها شمعدان نشد جان را چون ز جهّال رخ نهان كردى * خانه برخود چو بوستان كردى چون شدى تنگدل ز اهل مجاز * به تماشا شدى به باغ نماز چون ز اشغال خلق درماندى * به ارِحْنا ، بلال را خواندى كاى بلال اسب دولتم زين كن * خاك بر فرق آن كن و اين كن ( سنايى غزنوى ) لقب عاقب رسول اكرم صلى الله عليه و آله را عناوين و القاب متعدّد است كه جملگى در بيان مكارم صفات و مناقب ملكات آن ستوده خوى خجسته خصال بر حضرتش اطلاق گشته و در